Jest değil, karakter

Galatasaray–Alanyaspor maçında böyle bir an yaşandı.

Dakika 79.

Lucas Torreira kenara geliyor. Kaptanlık pazubendi yeni bir kola geçecek. Oyuna giren İlkay Gündoğan bandı alıyor ve Victor Osimhen’e götürüyor.

Normal senaryo bellidir.

Golcü pazubendi takar. Tribün alkışlar. Hikâye kapanır.

Ama Osimhen başka bir şey yaptı.

Bandı aldı ve İlkay’ın koluna taktı.

İşte o an, bu takımın iç yapısını anlatan küçük ama çok değerli bir fotoğraftı.

Çünkü futbol sadece yetenek oyunu değildir. Futbol aynı zamanda hiyerarşi, saygı ve karakter oyunudur.

 

Türkiye’de tribün hafızası kısa çalışır.

Gol atarsın kahramansın. Kaçırırsın eleştirilirsin.

Ama bazı oyuncuların değeri gol sayısıyla ölçülmez.

İlkay Gündoğan bu kategoride bir futbolcu.

Avrupa’da final oynamış, büyük kupalar kaldırmış, baskının ne demek olduğunu yaşamış bir oyuncudan söz ediyoruz. Böyle isimler sezon içindeki sıradan maçlarda değil, sezonun kırılma anlarında ortaya çıkar.

Oyunun ritmi bozulduğunda panik yapmazlar.
Skor sıkıştığında yanlış karar vermezler.
Takımın nabzını düşürürler.

Şampiyonluk yarışlarında bu özellik altın değerindedir.

 

Maçın bir diğer önemli detayı ise Wilfried Singo’nun dönüşüydü.

Sezonun önemli bölümünü sakatlıkla geçiren Singo, 90 dakika sahada kaldı. Bu tek başına önemli bir veri.

Çünkü modern futbolda savunmacının sadece pozisyon bilgisi yetmez. Atletizm, temas gücü ve geçiş savunması becerisi de gerekir.

Singo tam da bu profile sahip.

Onun dönüşü, Galatasaray savunmasının sertlik seviyesini yukarı çekiyor.

Zor fikstür öncesi bu önemli bir kazanım.

 

Osimhen’in yaptığı hareket ise basit bir jest değil.

Bu, yıldız oyuncunun tecrübeye saygı göstermesidir.

Ve büyük takımların içinde bu denge kurulmadan şampiyonluk gelmez.

Liderlik bazen bağırarak yapılır.

Bazen de bir pazubendi başka bir kola takarak.

 

Galatasaray Alanyaspor maçını kazandı.

Ama asıl kazanç o skor değildi.

Asıl kazanç şu mesajdı:

Bu takım sadece yetenekli değil.

Bu takımın içinde karakter de var.