Ü çgünlük aradan sonra tekrar merhaba!
Ninemin (anneannem) ölümü münasebetiyle üçgündür yazı yazamadım. Çünkü memleketim Adana`ya ninemi toprağa vermek üzere gitmek zorundaydım. Dün toprağa verip, vazifemizi yapıp döndüm.
‘Allah sıralı ölüm versin’ derler.
Bu sözle kast edilen Allah hiçbir ana babaya evladının vefatını göstermesindir. Her ölüm erken gelir bize ama evladın vefatı hiçkolay kaldırılacak bir şey değildir.
Ninem, kocasının (dedemin) ölümünü 16 yıl önce görmüştü.
4 çocuğu daha küçükken ölmüş, biri hastanede doğumda öldü demişler, cesedini bile vermemişler.
Ü stad Sezai Karakoçşirinde:
‘Anne öldü mü çocuk
Bahçenin en yalnız köşesinde
Elinde siyah bir çubuk
Ağzında küçük bir leke
 
Çocuk öldü mü güneş
Simsiyah görünür gözüne
Elinde bir ip nereye
Bilmez bağlayacağını anne
 
Kaçar herkesten
Durmaz bir yerde
Anne ölünce çocuk
Çocuk ölünce anne’
 
2 torununun ölümünün acısını yaşadı. Hakkı Dayım`ın çocukları Fatih ve Sare.
Sare evde oynarken elektrik akımına kapılıyor ve 9 yaşında hayatını kaybediyor.
Fatih fırıncılık yapıyorlardı amcalarıyla. Köylere sepetli motosikletle ekmek dağıtırken kaza yapıp 18 yaşında hayata gözlerini yumuyor.
Ninemin cenazesi defnedildiği sırada, ölen bu çocukların annesi Tülü yengem mezarlıktaydı. Sare`nin mezarı başında oturuyordu. Beni görünce mezarlarını işaret ederek ‘Sare`m burada, Fatih`im orada yatıyor, şimdi de nineni onların yanına gönderiyoruz’ dedi.
Nur içinde yatsın ninem cömert bir kadındı. Evlatlarına kol kanat gerer, onları yanı başında tutardı. Kötünlü Hacce derlerdi. Ailesine nedendir bilmiyorum, kaymakamlar derlerdi.
Ölen çocukları hariç, 3 kızı ve 4 oğlu vardı.
Oğullarını yanından hiçayırmazdı. Evlendikten sonra da evleri hep bir aradaydı.
Hayatının son demlerine kadar arıcılık yaptı. Daha geçen seneye kadar ballarımız ninemizden gelirdi.
Hatırlıyorum da, iki üçsene önce arısının balı yarışmaya girmiş ve ödül almıştı. Balının aldığı ödüle ne kadar çok seviniyordu. Gerçekten de, bu balı ağzına götüren herkes ‘Ne kadar lezzetli bir bal, bu balı nereden alabiliriz’ diyordu. Başta Cafer Vayni olmak üzere, birçok arkadaşa ninenin balından ikram ettik.
Elden ayaktan düşünce çok acı çekti. Ninem yalnız kalmayı sevmezdi, hep sevdikleriyle olmak isterdi. Hastalığından çok en çok yalnızlık onu etkiledi. Çünkü hayatı boyunca sevdiklerine ikram etmeyi seven, onunla mutluluk duyan bir anaydı.
Evinde son ziyaretimizde hasta yatağındayken bile bize sevdiğimiz yemekleri yapmayı düşünüyordu.
Allah senden razı olsun başta annem olmak üzere, evlatlarını yetiştirdin. Bitmeyen sevginden herkese sevgi dağıttın.
Yahya Kemal`in Ufuklar şiiri nineciğime veda edelim.
 
‘Ruh ufuksuz yaşamaz.
Dağlar ufkunda mehabet,
Ova ufkunda huzur,
Deniz ufkunda teselli duyulur.
Yalnız onlarda bulur ruh ezeli lezzetini.
Bu ufuklar avutur ruhu saatlerce, fakat
Bir zaman sonra derinden duyulur yalnızlık.
Ruh arar kendine bir ruh ufku.
Manevi ufku pek engin ulu peygamberler
– Bahsin üstündedir onlar-lakin
Hayli me ud idiler dünyada
Yaşıyorlardı havarileri, ashabiyle
Ne ufuklar! Ne güzel ruh imiş onlar! Yarab!
 
Annemin na şını gördümdü
Bakıyorken bana sabit ve donuk gözlerle,
Acıdan çıldıracaktım.
Aradan elli dokuz yıl geçti.
Ah o sabit bakış el an yaradır kalbimde,
O yaşarken o semavi, o gülümser gözler
Ne kadar engin ufuklardı bana
Teneşir tahtası üstünde o gün,
Bakmaz olmuşlardı artık bu bizim dünyaya.
 
Yaşayan her fani
Yaşayan ruh özler,
Her sıkıldıkça arar,
Dar hayatında ya dost ufku, ya canan ufku.’
 
Mekânın cennet olsun!

YORUMLAR