Hatalarımız süsümüzdür, motiflerimiz!

İnsan hata yapar. Bazen onuru ve gururu için bazen de nefsine mağlup olup hatasında (belki bir süre) ısrar eder. Çok güçlü iradeyle ve erdemle hatasından döner.

İnsan bir hatadan geçer başka hatalara düşer. İnsan kabahatlidir, kusurludur, doğruyu yanlıştan ayırmakta zorlanır, belki ayıramaz, yanlışa düşer.

Her insan ayrı dünyadır, yorumdur, anlamdır, üsluptur, içeriktir, zevktir, zihindir, kapasitedir, hayaldir, dildir, ahlâktır. Birinin doğrusunun diğerine yanlış gelmesi bu yüzdendir. Hatalar işte böyle bazen de görecelidir.

Görecelilik hatanın sırrıdır.

İnsan acizdir, kendisine ne çok zarar verir, sırra hiçbir zaman mutlak eremez, insan hatâîdir. Sır şehrinin, tövbe kapısının dilencisi olur.

Ancak insan bile isteye, tasarlayarak, organize olarak birilerine, bir şeye zarar vermek de ister. İşte bu insan kötüdür.

Hataları affedici olunuz. Çünkü siz de hatalarla inşa ettiniz kendinizi; lakin kötü insana tavır alınız.

Kötü insanın kötülüğü görmezlikten gelindikçe kötülüğü bir hüner haline gelir ki cemiyet kötülükleri, yalanları, ihanetleri ve her türlü sahtekârlığı normalleştirir, yadırgamaz, kanıksar. Mühim olan sonuçtur!

Kötü, kötülükle ve sinsilikle elde ettiği konumu bir zafer sayar, cemiyetin bir kısmı da öyle! Bu durumda cemiyetin derdi “ahlâk” değil, “kazanç”tır. Evet, ahlâksız toplumlarda “kazanç” önemsenir. Meşru ve ahlâkî yolla elde edilmese de ahlâksız toplum kazanılmış “güç”e aşıktır. Şehirlerde en tepeden en aşağıya sahtekârlığı çok net bilinen güçlü kişilerin “itibarlı” sayılmasını başka nasıl izah ederiz?

Rabbim cümlemizin kusurlarını affede, hatalarımızı fark edecek ve hatalarımızdan dönecek şuur, feraset, basiret ve irade vere; cümlemizi kötülerden kötülüklerden muhafaza ede, sırat-ı müstakimden ayırmaya…