Avantaj Haftası Kaçtı, Fırsat Rüzgârı Tersine Döndü

Fenerbahçe için Antalya deplasmanı sıradan bir lig maçı değildi; şampiyonluk yarışında psikolojik üstünlüğü ele geçirme fırsatıydı. Avrupa defteri kapanmış, tüm enerji lige yönelmişti. Beklenti netti: Tempo artacak, iştah büyüyecek, puan farkı kapanacaktı. Ama sahada görülen tablo bunun tam tersiydi.

İlk yarıda üretkenlik sınırlı, orta saha bağlantıları kopuk, hücum organizasyonu zayıftı. Kalite farkı yaratması beklenen isimler suskun kalınca takım da sıradanlaştı. İkinci yarıda yapılan dokunuşlar oyunu dengeledi, beraberlik geldi; fakat şampiyonluk yarışında “denge” yetmez, cesaret ve süreklilik gerekir. Son dakikada direkten dönen top belki kader anıydı ama gerçek şu: Bu maç, son saniyeye kalmadan kazanılmalıydı.

İşin en kritik tarafı zamanlamaydı. Galatasaray haftayı üç puanla kapatmışken, Fenerbahçe’nin kaybı farkı dört puana taşıdı. Oysa bu hafta üç puan alınsa, gelecek hafta Galatasaray’ın Beşiktaş ile oynayacağı derbi öncesi baskı tamamen sarı-kırmızılıların omzuna binecekti. Olası bir puan kaybında liderlik kapısı aralanacaktı. Şimdi ise hesaplar yeniden zorlaştı.

Şampiyonluk maratonunda bazen oynadığınız futbol kadar, rakibin hata yapmasını bekleyecek mesafede kalmak da önemlidir. Fenerbahçe o mesafeyi koruyamadı. Avrupa’dan elenip lige odaklanma avantajı konuşulurken puan farkının açılması, sezonun en can yakıcı çelişkisi oldu.

Elbette lig bitmedi. Dört puan kapanmayacak bir fark değil. Ancak oyun kalitesi ilk yarıdaki seviyede kalırsa, matematik ne derse desin yarış psikolojik olarak kopar. Antalya’da bırakılan iki puan belki bugün bir beraberlik gibi görünüyor; ama mayıs geldiğinde “avantaj haftası” olarak hatırlanacak türden bir kırılma olabilir.