Yolda yürürken gözünü kaçırdığın o dilenciyi hatırla. Market arabasını tıka basa doldururken, karşı apartmandaki ışıksız pencerelere sırtını döndüğün o anı…

“Dostum, eğitimde sorunların çözülmesini kimse istemiyor. Herkes günü kurtarma peşinde; herkes ‘mış gibi’ yaparak günü geçirmenin yollarını arıyor.” Bu cümle,

Birkaç yıl önce yazı hayatına adım atarken, kaleminin güçlü olacağını biliyordum. Kendisini düzenli yazma konusunda teşvik ettiğimde, içindeki ses zaten

Babam, bahçedeki hiçbir ağacı “son karar” gibi görmezdi. Bir yıl elma ağacını keser, ertesi yıl yerine armut dikerdi. “Toprak sabittir

“Toprak sabittir oğul,” derdi, “ama meyve arayışı bitmez. Denemeyen çiftçinin hasadı da hayali de kurur.” Bahçemizde, tutmayan ağaçların yerini hep

Değerli dostlar, bugün sizlere bir öğretmen arkadaşımın yüreğinden dökülenleri aktarmak istiyorum. Onunla yaptığımız bir sohbette, 4. sınıfındaki 20 öğrencisiyle ilgili

Çocukken anlayamazdım bu bakışları. Yıllar sonra Zeynep’i izlerken o anlar geldi aklıma. Tahtada konuşmayan ama defterinin köşesine minyatür çizimler yapan

Salonlar kiralanıyor, afişler hazırlanıyor, sosyal medya reklamları veriliyor, hatta kimi zaman tanınmış konuşmacılar, sosyal medya fenomenleri davet ediliyor. Ama bütün

“Bak şu minicik şeye,” derdi, “İçinde koca bir ağaç gizli. Ama toprağa düşmeden o ağaç ortaya çıkmaz.” Bir keresinde sordum:

Öğrenci kayıtlarında düşüş, kamuoyunda güven kaybı, velilerin gönlünde oluşan tereddütler… Eğer bir özel okulun sahibi olsaydım, bu hikâyenin kaldığı yerden

Bu nedenle ebeveynlerin çocuklarını hangi okula göndereceği kararı, sadece pedagojik değil, aynı zamanda sosyolojik, ekonomik ve kültürel bir tercih olarak

Ben ise tarlanın kenarından onu izlerdim. Kimi zaman babam, tarlayı sürerken pulluğu hafifçe kaldırır, birkaç metre sonra yeniden indirirdi. Bu

Babamla ilkbahar sabahlarında fide dikmeye çıkardık: domates, biber, patlıcan… Her birini toprağa dikerken, elleriyle köklerini düzeltir, gövdesini nazikçe tutar, sonra

Uykulu gözlerle yürürken, ayaklarımızın altındaki çiy damlalarının serinliğini hissetmek bile bana huzur verirdi. Ama asıl mesele huzur değil, çapa yapmaktı.

Yıllar sonra, sınıfta Leyla’nın gözlerindeki yorgunluğu görünce babamın bu sözü zihnimde yankılandı. Çünkü bazen fazla su da kökü çürütür… Leyla,

O kompost, sıradan bir gübre değildi; içinde sonbaharda hasadı yapılan fasulye yapraklarından, annemin çay posasından, bayram sofralarından kalan sebze ve

Her şey zamanın dilini fısıldardı. Bir bahar sabahı, komşular erkenden tohum saçarken, o sırtını kayalıklara yaslayıp bulutları izlerdi. “Toprak daha

“Bu kuraklığa dayanır… Bu taşlı toprakta kök salar…” derdi. Bir gün dayanamayarak sordum: “Hepsi buğday, ne fark eder?” Gülümseyip şöyle

O programda, gözlerindeki ışıltı, ses tonundaki heyecan ve projelerine duyduğu tutku beni derinden etkilemişti. O günden sonra Hacı Ormanoğlu’nun hikâyesi,

“Tohum yağmuru bekler evlat… Toprak da sabrı.” Şimdi anlıyorum: O sabır, aslında benim sınıfta öğrencilerime uzattığım sessiz bir elmiş… Yağmur

O, sadece bir gün değil; özün, sözün ve sonsuzluğun harman olduğu bir “an”dır. Çocukların ayakkabılarındaki parıltı, bayram namazına koşan erkenci

Babası Mehmet Üretmen, dönemin önde gelen tüccarlarındandı ve bu miras, Meliha Hanım’a hem kültürel derinlik hem de toplumsal sorumluluk bilinci

İçeride, saf tutmuş cemaatin “Allahu Ekber” nidaları… Tam o sıra, arka saflardan bir çocuk kahkahası duyuluyor. Kimileri gülümsüyor, kimilerinin kaşları

Üçüncü ders, dışarıda lapa lapa kar yağıyor. Parmak uçları buğulanmış camda izler bırakırken, “Öğretmenim, bakın! Kar!” diye heyecanla bağırıyorlar. İçlerinden