Geleceğin Mimarı ; Çocuklar

Bir toplumun yarınını merak ediyorsanız, bugünün çocuklarına bakmanız yeterlidir. Çünkü çocuklar sadece büyüyen bireyler değil, aynı zamanda geleceğin değerlerini taşıyan sessiz mimarlardır.
Günümüz dünyasında çocuk olmak eskisine göre çok daha karmaşık. Teknolojinin hızla geliştiği, ekranların hayatın merkezine yerleştiği bir çağda çocuklar; oyun oynamayı, keşfetmeyi ve hatta sıkılmayı bile yeniden öğrenmek zorunda kalıyor. Oysa bir çocuğun en büyük ihtiyacı pahalı oyuncaklar ya da en son çıkan cihazlar değil; anlaşılmak, dinlenmek ve sevildiğini hissetmektir.
Her çocuk bir hikâyedir.
Kimisi içine kapanık, kimisi coşkulu, kimisi meraklı… Ama hepsinin ortak bir ihtiyacı vardır: Güvenli bir alan. Bu alanı sağlayan ise çoğu zaman yetişkinlerin sabrı ve sevgisidir. Unutmayalım ki bir çocuğa verilen değer, aslında geleceğe yapılan en büyük yatırımdır.
Çocukları sadece eğitmeye değil, anlamaya da ihtiyacımız var. Onların dünyasına eğilmeden, kendi doğrularımızı dayatmak kolaydır. Ancak gerçek gelişim, karşılıklı anlayışla mümkündür.
Belki de kendimize şu soruyu sormalıyız: “Biz nasıl bir çocukluk bıraktık onların hayatına?” Çünkü çocukluk geçer, ama izleri bir ömür kalır.

Bir çocuğa ne söylediğimizden çok, nasıl hissettiğimiz kalır onun içinde. Çünkü çocuklar sözlerden çok duyguları öğrenir.
Bir evde öfke varsa, çocuk öfkeyi tanır. Sürekli kaygı varsa, o kaygı küçük kalbine yerleşir. Ama sevgi varsa, güven varsa… işte o zaman çocuk dünyaya korkmadan bakmayı öğrenir.
Çocuklar en iyi taklitçilerdir. Biz fark etmeden ses tonumuzu, tepkilerimizi, korkularımızı hatta hayata bakışımızı bile içselleştirirler. “Sakin ol” dediğimiz bir çocuk, eğer karşısında sürekli panik olan bir yetişkin görüyorsa, sakinliği değil kaygıyı öğrenir.
Bu yüzden çocuk yetiştirmek aslında kendini yetiştirmektir. Kendi duygularımızla yüzleşmeden, çocuklara doğru bir örnek olmamız mümkün değildir. Çünkü onlar bizim anlattıklarımızı değil, yaşadıklarımızı örnek alır.
Belki de en önemli soru şu: “Ben çocuğuma nasıl bir duygu bırakıyorum?”
Çünkü çocuklar bizim söylediklerimizi unutabilir… ama hissettirdiklerimizi asla unutmaz